Kunstmatige of natuurlijke zoetstoffen: wat is de beste keus? 14 laag-glycemische zoetstoffen nader bekeken.

Kunstmatige of natuurlijke zoetstoffen: wat is de beste keus?

Al enkele tientallen jaren gaat het de verkeerde kant op met ons: de meerderheid van de bevolking wordt steeds dikker als gevolg van overconsumptie en te weinig lichaamsbeweging.
De meeste experts zijn het er over eens dat de schuld voor een heel groot deel ligt bij de steeds grotere verpakkingen voor junkfood. Junkfood is heel goedkoop omdat het zo lang houdbaar is en de duurste macro-nutriënt, namelijk eiwit, er niet in te vinden is. Om nog maar te zwijgen over de micro-voedingsstoffen zoals vitamines, mineralen of de kostbare anti-oxidanten die wel in groenten en fruit aanwezig zijn.

Maar hoe stimuleren we de bevolking dan om minder calorieën te nuttigen en meer te gaan bewegen?

Doen we dat door middel van kleurcodes, waarbij groen staat voor het 'juiste' voedingsmiddel en rood voor het 'slechte' voedingsmiddel, gebaseerd op soms twijfelachtige keuzes. Laten we het bijvoorbeeld maar niet hebben over hoe ons nationaal voedingscentrum er nog steeds op hamert hoe 'slecht' echte roomboter is in verband met de 'slechte verzadigde vetten' en dat margarines de betere keus zijn.

Of straffen we de levensmiddelenindustrie door XL-verpakkingen te verbieden? Kan iemand zich nog herinneren dat een fles limonade een inhoudsmaat van 1 liter of minder had?

Een paar weken geleden kwam de Nederlandse regering met haar plan naar buiten om de BTW op mineraalwater en light frisdranken te verlagen en zo de inname van laag-calorische dranken te stimuleren.
Als je dit afzet tegen de stijging van de BTW met 50% van 6 naar 9% per 1 januari 2019 op alle andere voedingsmiddelen en voedingssupplementen, is goed te begrijpen waarom er een storm van verontwaardiging opstak.
Hoe is het mogelijk dat zulke gezonde levensmiddelen niet óók profiteren van een belastingverlaging en bijvoorbeeld naar 0% BTW gaan, terwijl het de frisdrankindustrie lukt om dit door te drijven, terwijl velen gewoon kraanwater drinken en kunstmatig gezoete frisdrank mijden als de pest?
Een veel gehoord argument was dat kunstmatige zoetstoffen niet goed voor je gezondheid zijn, terwijl anderen om bewijs vroegen voor deze beweringen, waarbij ze aangaven dat alleen al met aspartaam honderden onderzoeken zijn gedaan, die amper ooit een negatieve bijwerking had opgeleverd.

Vandaar dat we nieuwsgierig werden om meer te weten te komen over zoetstoffen en dan met name zoetstoffen met een lage glycemische index, die weinig tot geen calorieën leveren. Zijn het echt goede alternatieven voor gewone suiker?

Hoe kunnen zoetstoffen wel zoet zijn, maar toch geen calorieën leveren?

Om te begrijpen waarom iets zoet kan smaken, maar toch geen calorieën bevatten, moeten 2 vragen worden beantwoord.
Wat zijn calorieën en wat bepaalt dat iets zoet smaakt?

Een calorie is de maat voor energie, die vrij komt wanneer we voedsel verteren en omzetten naar energie. Deze energie stelt ons in staat om te leven en als er een teveel aan is, wordt deze (in het algemeen) als vet opgeslagen.
Wanneer we een bepaald levensmiddel of andere werkzame stof niet kunnen omzetten naar energie, heeft het 'geen calorieën"

Een zoete smaak is het resultaat van het binden van moleculen aan een heel speciale receptor in onze smaakpapillen.
De receptoren voor de zoete smaak in onze smaakpapillen zijn eiwitten, die zitten ingebed in het plasmamembraan.
Als een molecuul zich weet te binden aan zo'n receptor, kan een meer of minder zoete smaak worden ervaren, waarbij een zenuwcel een prikkel overdraagt aan de hersenen.
Pas in de hersenen wordt dan de zoete smaak waargenomen.
Er zijn ook andere receptoren, die dan respectievelijk de smaak voor zout, zuur, bitter en 'umami' doorgeven. Umami wordt ook wel glutamaat of 'vlees'smaak genoemd.

Het kunnen binden aan de zoete-smaak-receptor en daardoor het ervaren van een zoete smaak in de hersenen heeft dus geen directe relatie met de calorische waarde. Zodoende kan iets zoet smaken en toch geen calorieën bevatten.

Wat weten we over deze smaak-receptor?

De belangrijkste smaak-receptor is een eiwit, dat de naam T1r3 heeft gekregen. T1r3 heeft een zakvormige opening, waar kleinere moleculen naar binnen kunnen gaan en zich kunnen hechten.
Dat hechten gaat alleen goed wanneer deze moleculen qua vorm goed passen en ze ook een chemische klik hebben met de smaak-receptor.

Sucrose, het suikermolecuul, wat we allemaal kennen, bindt vrij goed aan dit eiwit, vandaar dat we de bekende zoete smaak ervaren in de hersenen. Enzymen kunnen sucrose snel afbreken naar kleinere componenten, waarbij energie vrij komt. Of gewoon tijdelijk opslaan in vetcellen als glycerol.

Saccharine, wat ooit de meest populaire zoetstof was, bindt veel krachtiger aan T1r3, waardoor we saccharine wel als 300x zoeter ervaren dan sucrose. Saccharine passeert het lichaam zonder dat het wordt verteerd , zodat het geen calorieën bevat.
Aspartaam wat momenteel de meest gebruikte zoetstof is, bindt ook krachtiger aan T1r3 en wordt als 200x zoeter ervaren dan sucrose. Anders dan saccharine wordt sucralose wel door het lichaam verteerd en omgezet naar methanol en de aminozuren fenylalanine en asparaginezuur. Daarom bevat aspartaam wel calorieën maar omdt het zo zoet is, krijg je er maar heel weinig van binnen en is dat aantal te verwaarlozen in vergelijking met tafelsuiker.


Nu we weten dat er niet per se een verband is tussen een zoete smaak en de energiewaarde, kunnen we een aantal zoetstoffen nader gaan bekijken. Hierbij kunnen we stellen dat de voorkeur voor de ene of voor de andere, afhangt van het kamp waarin je je bevindt.

Nul calorieën of puur natuur?

Aan de ene kant heb je het 'nul calorieën' kamp wat voor alles koolhydraten, suikers en caloriën wil afzweren. Zij zeggen dat we vooral veel te veel suiker eten, wat onze bloedsuikerspiegel laat stijgen, waarna het weer dramatisch instort, waardoor ons lichaam insuline-resistent wordt en we suiker niet langer goed kunnen verwerken en het in plaats daarvan als vet opslaan en daarna snel dik worden.
Hun logische oplossing is om suikers te vervangen door kunstmatige zoetstoffen en suikeralcoholen.
Omdat deze zoetstoffen wel een zoete smaak hebben, maar geen calorieën bevatten, kunnen voedingsmiddelen toch zoet smaken, zonder dat ze veel extra calorieën bevatten en je er dus niet dikker van wordt en bestaande gezondheidsklachten worden verergerd. Juist hieraan wordt in het andere kamp getwijfeld.

Aan de andere kant is er het 'puur natuur' kamp, die voor alles plantaardige zoetstoffen wil consumeren en het niet zo erg vindt als daar wat calorieën in zitten.
Zij argumenteren dat voedsel gewoon overdadig bewerkt is en te kunstmatig.
We worden dik omdat toegevoegde suikers geraffineerd zijn en niet in hun pure vorm worden genuttigd, zoals fructose in fruit. Wanneer we gewoon het fruit zouden eten, zullen de vezels erin voorkomen dat ons lichaam het fruit te snel verteert en daarmee de bloedsuikerspiegel piekt. Ook de lever zal dan niet te zwaar worden belast. Uiteraard zullen we dan ook profiteren van de anti-oxidanten, essentiële vitamines en mineralen die er van nature in fruit aanwezig zijn.
Vandaar dat dit kamp zegt dat je bij voorkeur producten in hun natuurlijke vorm zou moeten eten, waarbij de natuurlijke voedingsstoffen bewaard bijven. Echter, zo werpt het eerste kamp op, het feit dat deze zoetstoffen natuurlijk zijn, maakt ze nog niet tot de 'gezonde keus'!

Uiteraard hebben beide kampen wel een punt als het er om gaat dat het niet echt goed is om overmatig veel zoetigheid te gebruiken. Maar wat is dan de betere keus?

Waarom is fructose geen goede keus?

Lang dacht men dat fructose-suiker beter was dan gewone tafelsuiker omdat fructose een lage glycemische waarde hebben.
Het probleem zit er echter in dat fructose alleen in de lever kan worden omgezet en daarom niet zo goed als energiebron kan dienen en daarna sneller als vet (feitelijk als glycerol) wordt opgeslagen.

Talloze onderzoeken tonen aan dat een te hoge inname van fructose kan leiden tot insuline-resistentie, hoge cholesterolwaarden en opstapeling van vetten in de buik evenals een te hoge bloeddruk in minder dan 10 weken tijd nadat mensen veel fructose gaan gebruiken. Mede daarom is het geen verstandige keus om zoetstoffen te gebruiken met een hoog aandeel aan fructose, zelfs wanneer het gaat om 'puur natuurlijke vruchtensiroop'.

Veertien laag-glycemische zoetstoffen

Bij deze volgt een lijst van verschillende zoetstoffen, gerangschikt van een hoge naar een lage glycemische index in alfabetische volgorde.

Honing (GI=50; puur natuur)

Honing bevat een combinatie van wel 5 verschillende soorten suikers, maar het leeuwendeel is fructose (50%) en glucose (44%).
De fructose in honing is niet gebonden aan glucose zoals in tafelsuiker sucrose), smaakt honing zoeter dan suiker, zodat je er minder van nodig hebt om iets even zoet te laten smaken.
Honing bevat heel kleine hoeveelheden eiwit, vitamines, mineralen en anti-oxidanten, waaronder gezondheidsbevorderende polyfenolen, flavonoïden en carotenoïden.
Dankzij de aanwezigheid van fructose wordt honing langzamer verteerd en is de glycemische index lager dan van gewone suiker.
De anti-oxidanten in honing kunnen de oxidatieve schade in de alvleesklier, nieren en lever doen verminderen en ook zelfs de aangroei van pathogene bacteriën, die een maagzweer veroorzaken tegengaan. Dankzij de aanwezigheid van fructo-oligosaccharide kan honing zelfs de aangroei van goedaardige bifido-darmbacteriën bevorderen. En laat nu een tekort aan bifido-bacteriën zijn gelinkt aan obesitas! Dat maakt honing tot een goede keus voor in de yoghurt.

Medjool dadels (GI=42; puur natuur)

Dadels zijn afkomstig van de dadelpalmboom (die ook verantwoordelijk is voor palmsuiker). Net iets minder dan 90% van de koolhydraten in dadels zijn afhankelijk van enerzijds glucose en fructose in een 50/50 verhouding. De resterende 10% bestaat uit vezels, die er voor zorgen dat de glycemische index van dadels zo laag is.
Door dadels te eten krijg je ook meer polyfenolen en vitamine C binnen. Dadels bevatten ook kalium en koper, die de spieren laten ontspannen en ook antioxidanten zijn en vrije radicalen wegvangen. Daarnaast bevatten dadels ijzer en B-vitamines.
Wanneer je dadels als zoetstof wilt gebruiken, laat deze dan 10 minuten weken zodat het velletje zachter wordt.
Verwijder de pit en maak er met een blender een pasta van alvorens deze te verwerken.

Kokosbloesemsuiker (GI=35; puur natuur)

Kokosbloesemsuiker wordt gewonnen uit de nectar vsan kokosbloesems, wat wel betekent dat deze bloesems niet langer kokosnoten kunnen produceren. Het productieproes is heel eenvoudig: men laat bij een lage temperatuur het water uit het sap verdampen, waarna de overgebleven siroop kristalliseert tot suiker.
Kokosbloesemsuiker smaakt naar basterdsuiker wat de reden is waarom zoveel mensen er graag mee bakken.
Kokosbloesemsuiker bevat voornamelijk sucrose (75-80%).
De glycemische waarde van kokosbloesemsuiker is maar 35, vanwege het feit dat er een kleine hoeveelheid inuline, een oplosbare vezel in zit.
In vergelijking met andere voedingsrijke zoetstoffen bevat kokosbloesemsuiker vrij veel kalium, stikstof, fosfor, magnesium, zwavel en zelfs wat vitamine C.

Agavesiroop (GI=15; bijna puur natuur)

Agave wordt beschouwd als een gemodificeerde suiker omdat de suikers in agave niet zomaar even vrij komen, maar een ingewikkelder prodcuctieproces ondergaan. Agave-sap wordt uit het hart van de agave geëxtraheerd, waarna het gefilterd en flink verwarmd wordt om zo de lange ketens van zetmeelachtige polysacchariden om te zetten naar eenvoudiger suikers. Deze suikers bestaan voor het merendeel uit fructose.
En dat is echt het leeuwendeel wat er aan suikers in zit, maar liefst 90%, waardoor agavesiroop vele malen erger is dan de zo verfoeide 'High-Fructose-Corn-Syrup waar 55% fructose in zit.
Ofschoon sommigen zeggen dat agavesiroop nog steeds de gezondere keus is omdat het zoeter is dan suiker en je bloedsuikerspiegel niet opjaagt, kan je wel concluderen dat dit hoge aandeel fructose echt zeer zorgwekkend is omdat een hoge inname van fructose in verband wordt gebracht met lever- en nierziekten, hoge bloeddruk en voortijdige veroudering.

Xylitol (GI=12; bijna puur natuur, bijna 0kcal)

Xylitol is een suikeralcohol, die je vooral in kauwgom aantreft, maar van nature ook voorkomt in aardbeien, paddestoelen en een flink aantal andere fruit- en groentesoorten. Als zoetstof wordt xylitol meestal gewonnen uit de pulp van de berkeboom.
In tegenstelling tot gewone suiker, zijn suikeralcoholen zoals xylitol niet slecht voor je gebit. Sterker nog, xylitol kan de kans op gaatjes en tandbederf doen afnemen en zelfs positief werken op de botdichtheid, zodat het niet alleen een favoriet is bij tandartsen, maar ook zelfs gebruikt zou kunnen worden om osteoporose (botontkalking) tegen te gaan.
Helaas wordt xylitol niet zo heel goed verteerd en heeft het in hogere doseringen laxerende eigenschappen.

Acesulfaam-K (GI=0; 0kcal)

Acesulfaam-K is een kunstmatige zoetstof, die niet heel erg zoet en soms zelfs bitter smaakt en daarom vaak gecombineerd wordt met sucralose, wat ook een bittere component heeft, maar gecombineerd juist niet.
Helaas is er in onderzoek bij knaagdieren geconstateerd dat er een klein risico op kanker is. Ook zou inname van een zoetstof als acesulfaam-K leiden tot glucose-intolerantie, wat tot hormoonverstoringen en daardoor ook gewichtstoename zou leiden.

Aspartaam (GI=0; 0kcal)

Aspartaam was lange tijd de meest populaire zoetstof in vele levensmiddelen zoals light-frisdranken en toetjes om zo de hoeveelheid calorieën laag te houden.
Was omdat op een gegeven moment er een tegenbewging ontstond en steeds meer mensen weigerden aspartaam te gebruiken na al dan niet ingebeelde gevaren.
Feit is dat mensen met de zeldzame ziekte fenylketonurie (PKU) op moeten passen met aspartaam, omdat dit fenylalanine bevat, een aminozuur wat deze mensen niet kunnen omzetten waarna ze kans lopen op hersenschade en epileptische aanvallen.
Wie deze zeldzame ziekte niet heeft, zal daar geen last van hebben. Toch adviseert de gerenommeerde Mayo kliniek om niet te veel aspartaam te nutigen omdat fenyalanine ook in lagere doseringen de hersenen kunnen overbelasten en sommige mensen paniekerig en trillerig kunnen maken.

Erythritol (GI=0; bijna puur natuur, weinig kcal)

Anders dan de meeste suikeralcoholen wordt erythritol vrij goed verteerd. Ook komt erythritol van nature in heel veel voedingsmiddelen voor die de mensheid al duizenden jaren eet: druiven, meloenen, en zelfs in paddestoelen.
Erythritol is daarom is het een vrij populaire laag-calorische zoetstof, ook omdat het geen invloed heeft op de bloedsuikerspiegel en geen schadelijke frucdtose bevat.
En nog beter, erythritol is ook een antioxidant en vangt schadelijke vrije radicalen weg.

Inuline (GI=0; bijna puur natuur, weinig kcal)

Inuline is een niet zo heel zoete koolhydraat, die wordt ingedeeld bij de prebiotische oplosbare vezels omdat inuline niet wordt omgezet in energie tot het in de darmen aankomt.
Inuline wordt van nature aangetroffen in veel wortelgroenten en dan met name in witlof.
Inuline smaakt lekker maar is niet zoet. Daarom wordt het amper als enige zoetstof gebruikt, maar meestal gecombineerd met andere veel sterker smakende zoetstoffen gecombineerd omdat het zoveel unieke eigenschappen heeft.

Zo is inuline populair in de voedingsindustrie als vulstof, terwijl het bewuste product toch niet veel meer calorieën bevat dan voorheen. Inuline is vooral populair voor gebruik in de 'gezondere' snacks en repen en wordt ook vaak aan baby- en peutervoeding toegevoegd vanwege de gezondheidsvoordelen ervan.

Inuline bevat maar 1/3e van het aantal calorieën in tafelsuiker. Inuline kan de aangroei van goedaardige darmbacteriën bevorderen en er ook voor zorgen dat het lichaam meer mineralen uit voeding opneemt.
Inuline heeft ook medicinale eigenschappen omdat het de triglyeridespiegel kan verlagen.
Daarnaast wordt inuline vooral bij ouderen in gezet als middel om constipatie tegen te gaan.
Inuline zou zelfs het immuunsysteem een oppepper kunnen geven, waardoor het wel als superfood kan worden gezien.
Ofschoon inuline geen suikeralcohol is, heeft het ook een laxerend effect. En omdat het een vezel is, kunnen sommige mensen er darmkramp van krijgen als ze er te veel van eten. Het is daarom beter er niet meer dan 30 gram per dag van te eten.
Mensen die geen fructose kunnen verdragen, kunnen beter geen inuline consumeren, omdat dit behoort tot de groep 'fructanen (fructo-oligosacchariden). De verschijnselen van overconsumpetie zijn niet ernstig, maar kunnen lijken op wat mensen met IBS (prikkelbare darmsyndroom) ervaren.

Inuline vind je in planten vaak samen met een ander prebiotische vezel, die oligofructose of fructo-oligo-saccharide heet en sterk lijkt op inuline, maar een korterer keten heeft. Beide koolhydraten zijn oplosbare vezels, wat letterlijk inhoudt dat ze in water kunnen oplossen.
Deze vezels bereiken de darm zonder dat ze worden verteerd. Eenmaal in de darm worden ze gefermenteerd door de daar aanwezige darmflora, wat de aanwas ervan bevordert. Door de fermentatie ontstaat ook extra gas, waardoor je er winderig van kan worden.
Wanneer de inname geleidelijk aan wordt opgeschroefd, went het lichaam er aan.

Lo Han Guo (GI=0, puur natuur, 0kcal)

Lo Han Guo wordt ook monnikfruit genoemd omdat het in China vooral door monniken werd gekweekt. Lo han guo wordt in China al honderden jaren gegeten, als zoetstof gebruikt en zelfs als kruidenmedicijn toegepast.
Deze krachtige zoetstof is maar liefst 200x zoeter dan suiker zodat je er maar heel weinig van hoeft te gebruiken wanneer je het aan voeding toevoegt. Het fruit is rijk aan anti-oxidanten en vitamines, waardoor het een goede keus is als je op zoek bent naar een calorie-vrije zoetstof.

Saccharine (GI=0 ; 0kcal)

Saccharine is een kunstmatige zoetstof, die totaal niet lijkt op een suiker wat ons lichaam kan verwerken.
Toch is het enorm zoet en wel 200 tot 700x zoeter dan tafelsuiker.
Het Amerikaanse Kankerinstituut kwam in een van haar eigen onderzoeken tot de conclusie dat er enige aanwijzingen zijn dat je er blaaskanker van kan krijgen, wanneer je er erg veel van gebruikt. En veel is al wanneer je meer dan twee porties van 250ml frisdrank consumeert, wat best veel mensen doen.

In een groot overzichtsartikel waarin alle bestaande onderzoeken werden gewikt en gewogen werd geconcludeerd, dat met alle uiteenlopende resultaten uit onderzoeken, men beter voorzichtig kan zijn bij de consumptie van saccharine.
En als dat dan nog niet genoeg reden is om saccharine te vermijden is een onderzoek overtuigender, waarin werd ontdekt dat zowel muizen als mensen glucose-intoleranter worden door saccharine omdat dit invloed heeft op de darmflora.
Onderzoekers kwamen tot de conclusie dat er meer kwaadaardige darmbacteriën gingen floreren, juist die bacteriën die in verband worden gebracht met type 2 diabetes.

Stevia (GI=0 ; bijna natuurlijk, 0kcal)

Stevia wordt gewonnen uit een plantje, dat van nature in Zuid-Amerika voorkomt. Stevia blijkt bloeddrukverlagend te werken en de bloedsuikerspiegel te kunnen stabiliseren, waardoor het een geschikte keus is als zoetstof.
Voedingsdeskundigen zijn wel eens bezorgd over het feit dat kunstmatige zoetstoffen de hormonen niet stimuleren, die een verzadigingsgevoel veroorzaken en denken dat mensen daarom in hun volgende maaltijd wel eens te veel zouden kunnen gaan eten.
Gelukkig blijkt dat niet waar te zijn. Ongeacht of je nu gezond en slank bent of te zwaar, leidt het drinken van een kopje thee wat met gewone tafelsuiker tot het eten van gemiddeld 300 kcal meer op een dag dan wanneer dat kopje thee met stevia gezoet is.
Stevia blijkt in staat te zijn om pieken in de bloedsuikerspiegel af te vlakken waarbij minder insuline nodig is.
Ook bij stevia moet je opletten, de maximaal aanvaardbare dagdosering wordt gesteld op niet meer dan 9 zakjes (1 portie per zakje).

Sucralose (GI=0, 0kcal)

Sucralose is een zoetstof, die wordt gewonnen uit gewone tafelsuiker, maar daarna chemisch wordt bewerkt, waardoor een sucralose-molecuul ontstaat, dat qua vorm en smaak sterk lijkt op suiker, maar niet langer door het lichaam kan worden opgenomen, waardoor het nul calorieën bevat.
Sucralose geeft het lichaam dus geen seintje dat je voedsel binnen krijgt. Dat is geen probleem als je het gebruikt voor het aanzoeten van voeding, die zelf wel nuttige voedingsstoffen levert, zoals eiwitshakes, maar niet als je gewoon frisdrank nuttigt met allerlei minder fraaie additieven.
Maar laat nu net onlangs ook onderzoek zijn geweest waarin bleek dat mannetjesmuizen er leukemie door ontwikkelden.
De aanwijzingen zijn niet heel erg sterk en de instanties die er over gaan, besloten dat het gevaar van tafelsuiker en HFCS op de volksgezondheid vele malen groter is vanwege de toename van diabetes, hartziekte en overgewicht en dat die het mogelijke risico op kanker door sucralose en andere kunstmatige zoetstoffen overtreffen.

Ribose (GI<0, bijna natuurlijk, 0kcal)

En dan is er nog een 'vreemde' eend in de bijt. Ribose is een suiker en kan daarom theoretisch als energiebron worden gebruikt, maar doet dat niet. Het lichaam herkent ribose niet als brandstof en daarom bevat het geen calorieën.
Waar andere suikers de bloedsuikerspiegel laten stijgen en je dikker laten worden omdat je sneller vet opslaat, doet ribose dat niet.
Wanneer ribose wordt ingenomen zonder andere voedingsmiddelen erbij, leidt dit op korte termijn zelfs tot een daling van de bloedsuikerspiegel. Wanneer het samen met andere koolhydraten wordt genuttigd, piekt de bloedsuikerspiegel minder snel.

Ribose wordt door ons lichaam zelf aangemaakt uit glucose en is een essentieel onderdeel van ATP (adenosine trifosfaat), het molecuul wat in alle lichaamscellen de energiedrager is. Ribose is ook een belangrijk onderdeel van RNA (ribonucleïnezuur) , de belangrijke informatiedrager in alle levende wezens.
Omdat ATP vooral heel veel door spieren wordt gebruikt bij hoog-intensieve trainingen en RNA ook heel belangrijk is voor de eiwitsynthese, wordt ribose in een flink aantal sportsupplementen toegepast en gepromoot als prestatieverhogend middel.
Dankzij ribose zou een sporter sneller kunnen herstellen en minder vermoeid raken na de training.

Er is niet zo gek veel onderzoek gedaan naar ribose, maar er zijn aanwijzingen dat ribose toegepast kan worden bij hartfalen, wat een ernstige hartkwaal is waarbij het hart niet voldoende bloed kan rondompen.
Bij een onderzoek bleek dat ribose de hartfunctie verbeterde en patiënten zich ook veel beter gingen voelen omdat ze meer energie kregen (uit ATP).
Bij hartfalen is het zeker de moeite waard eens naar ribose te kijken als extra voedingssupplement en dit bij de behandelend arts ter berde te brengen.
Er lijken weinig tot geen nadelige neveneffecten te kleven aan ribose, bij overdosering kunnen sommigen last krijgen van lichthoofdigheid en diarree. Daarom ook is de maximum aanbevolen dagdosering 15 gram, in te nemen in 3 porties bij een maaltijd.
Ook zijn er aanwijzingen dat ribose pijnverlichtend werkt bij fibromyalgie en vermoeidheid tegen gaat bij chronische vermoeidheid.

Welke zoetstof is dan de beste keus?

Het antwoord is: dat hangt er van af!
Wanner u gezond bent en maar weinig gebak, toetjes of andere zoetigheid eet, kunt u best puur natuurlijke zoetstoffen met een gemiddelde of zelfs hoge glycemische index eten. Honing kan dan uw favoriete zoetmiddel zijn en medjool dadels een geschikte vervanger voor snoep.
We adviseren u wel om zo min mogelijk gebruik te maken van zoetmiddelen, die veel fructose bevatten zoals agavesiroop.
Overmatig gebruik van kokosbloesemsuiker is geen goed idee, omdat het ondanks de lage glycemische index en afwezigheid van fructose toch gewoon veel calorieën bevat.

Wanneer u geïnteresseerd bent in de gezondheidsvoordelen, die sommige zoetstoffen bieden, probeer dan xylitol als je je tanden wilt beschermen, inuline als je de darmflora wilt opfleuren of ribose (en creatine) als je een sporter bent of hartproblemen hebt.

Maar ben je een emorme zoetekauw, die toch wat pondjes wilt kwijtraken en zich zorgen maakt over de mogelijke nadelige effecten van kunstmatige zoetstoffen op de darmflora, dan bent u een goede kandidaat voor het gebruik van de onschadelijke (vrijwel) natuurlijke zoetstoffen zoals lo han guo, erythritol of stevia.
Aan artikel gerelateerde producten

Get every new article on your mail